معرفی سفیر یا نمایندگی
اخبار > مقاله ای در مورد رنج و درد مردم مظلوم فلسطین


  چاپ        ارسال به دوست

مقاله ای در مورد رنج و درد مردم مظلوم فلسطین

بسمه تعالی

زخم فلسطین چه زمان التیام پیدا می کند؟

در این روزهای پایانی ماه مبارک رمضان، بار دیگر قصه پر غصه  قدس عزیز، داستان طولانی ترین اشغال در جهان اسلام که تاکنون حل نشده است و موضوع شکنجه و درد و رنج مردم مظلوم فلسطین، توجه جهان اسلام و بلکه همه آزادی خواهان جهان را بخود معطوف می دارد. 

 فلسطین بدلیل ظهور پیامبران توحیدی، معراج پیامبر اسلام و اینکه قبله اولین مسلمانان بوده است، برای جهان اسلام مقدس است. سلسله های اسلامی فاطمیون، ایوبیان، مملوکیان و بالاخره عثمانی بمدت 12 قرن بر این سرزمین حکومت کردند. و این منطقه از 1516 تا 1917 تحت حاکمیت عثمانی قرار داشت. با ضعف دولت عثمانی، انقلاب فرانسه و آزادی بیشتر یهودیان در آنکشور، سامی ستیزی یا یهودی ستیزی در روسیه بعد از ترور تزار روس در سال 1881 و... فرصتی برای ظهور و فراخوان جنبش صهیونیسم فراهم شد و کلید ایجاد یک کشور یهودی زده شد.

از این پس جریان مهاجرت یهودیان به سرزمین فلسطین آغاز شد. در سال 1799 تنها 5 هزار یهودی در آنجا ساکن اما در سال 1876 به 12 هزار نفر رسید. دولت عثمانی هم بصورت موفقیت آمیز محدودیت هایی برای مهاجرت یهودیان اعمال می کرد تا اینکه اولین کنگره صهیونیسم به ریاست تئودور هرتزل در 1897 در شهر بال سوئیس برگزار شد. این کنگره نقطه آغاز فعالیت سیاسی و تشکیلاتی و سازمان یافته صهیونیسم برای تاسیس کشور یهودی در سرزمین فلسطین می باشد اما  پروژه  خرید زمین های فلسطینی  با مقاومت مردم و دولت عثمانی روبرو شد.

در 1917 بالفور وزیر خارجه وقت انگلیس با صدور بیانیه ای بریتانیا را متعهد به تاسیس میهن ملی یهود در فلسطین اعلام کرد.  اقدام وی  مخالف قواعد بین المللی بود و رضایت ساکنان آن سرزمین را در نظر نگرفته بود و اساسا در مورد سرزمینی تصمیم گرفت که حقی در مورد آن نداشت. بدنبال آن انگلیس قدس را در همان سال اشغال کرد و جامعه ملل قیمومیت آنرا به انگلیس داد و در این سند وعده بالفور هم به رسمیت شناخته شد.

بدین ترتیب مهاجرت یهودیان سرعت یافت . از 8 درصد ( 55 هزار نفر کل جمعیت یهود در این سال بود) جمعیت فلسطین در سال 1914  به 31 درصد یعنی 646 هزار نفر در سال 1948 رسید. علیرغم این تنها 6 درصد از سرزمین فلسطینیان را توانسته بودند در اختیار بگیرند.

در پایان جنگ جهانی اول صهیونیسم قوی و فلسطینیان ضعیف شدند. جنبش ملی فلسطین در این زمان در سال 1919 تشکیل و آنها خواهان حل مسالمت آمیز این موضوع شدند. علیرغم اینکه از 1919 تا 1929 سه قیام در این سرزمین اتفاق افتاد اما رویکرد غالب حل مسالمت آمیز این مشکل تا سال 1932 بود. همچنین حزب استقلال فلسطین در این زمان تاسیس و همزمان امید مردم فلسطین برای حل مسالمت آمیز این مشکل به یاس تبدیل شد.

از سال 1939 تا 1947 یهودیان با کمک برخی کشورهای غربی اقدام به مهاجرت وسیع ، اشغال و مصادره سرزمین و ایجاد 73 شهرک جدید کردند و در این زمان جنبش های مسلحانه شکل گرفت. انگلیس در 1947 از سازمان ملل خواست مسئله فلسطین را در دستور کار قرار دهد و کمیته حقیقت یاب در همین سال پیشنهاد غیر قانونی تاسیس دو کشور مستقل عربی و یهودی و قرار گرفتن قدس تحت قیمومیت بین المللی را داد. مجمع عمومی در همین سال با حمایت آمریکا و دیگر کشورها قطعنامه 181 را صادر و بموجب آن 54 ممیز 7 درصد زمین فلسطین را به یهودیان و 44 ممیز 7 درصد را به اعراب و 5 درصد را به قدس اختصاص داد. گفتنی است جمعیت یهودیان تا این زمان تنها 31 درصد از جمعیت فلسطین بود و آنها تنها 6 درصد از سرزمین فلسطین را در اختیار داشتند.

جنگ 1948 نتیجه این قطعنامه بود . اما علیرغم این جنگها جنبش صهیونیسم در 14/5/1948 تشکیل اسرائیل را اعلام و توانست ارتش های عربی را شکست داده و 77 درصد از سرزمین فلسطین را به اشغال خود در آورده و 800 هز ار نفر معادل 58 درصد از مردم فلسطین نیز آواره شده و شیرازه اجتماعی- اقتصادی مردم فلسطین از دست رفت.

در سال 1957 جنبش آزادیبخش فلسطین به ریاست یاسر عرفات در کویت تشکیل شد.

در ادامه جنگ 1967 اتفاق افتاد که شکست دیگری برای دولت های عربی و مبهوت شدن ملت عربی بود. در اثر این جنگ اراضی کرانه باختری، باریکه غزه ، صحرای سینا و بلندی های جولان به اشغال در آمد. 330 هزار نفر دیگر آواره شدند. 17 هزار نفر مصری، اردنی و سوریه ای نیز جان خود را از دست دادند.

متاسفانه نظام های عربی و سازمان آزادی بخش فلسطین تمام توان خود را برای بازپس گیری اراضی 1967 متمرکز کردند در حالی که همه این جنگها برای آزاد سازی اراضی اشغال شده 1948 بود.

از 1967 تا 1987 یک هویت ملی فلسطینی به رهبری گروههای فلسطینی عضو سازمان آزادی بخش فلسطین شکل گرفت و این سازمان بعنوان تنها نماینده قانونی ملت فلسطین معرفی شد. کرسی ناظر سازمان ملل را گرفت صبغه عربی مساله فلسطین کم رنگ و مبارزات فلسطینی از سرزمین های مجاور فلسطین نیز متوقف شد. مصر هم روش مسالمت آمیز در پیش گرفت.

حمله گسترده اسرائیل به جنوب لبنان در سال 1982 و اخراج مبارزین فلسطینی از لبنان، طرح سازش عربی (ساف) در همین سال  باعث افول شدید مبارزات مسلحانه و حتی محدودیت های سیاسی گروه های فلسطینی شد.

نهادینه شدن هویت فلسطینی و به رسمیت شناخته شدن سازمان آزادی بخش فلسطین بعنوان تنها نماینده مشروع فلسطین عملا منجر به این شد که کشورهای عربی از زیر بار مسئولیت شان در قبال فلسطین شانه خالی کنند و آنرا به خود فلسطینیان واگذار نمایند. یعنی بجای عربی – صهیونسیتی به منازعه فلسطینی – صهیونیستی تبدیل شد. بهمین دلیل در دهه 1970 حمایت اعراب از فلسطین محدود به حمایت سیاسی و اقتصادی شد و حجم کمک ها هم در دهه 1980 کم شد و حتی اختلافاتی نیز میان اعراب و ساف ایجاد شد.

در جنگ اکتبر 1973 ، مصر و سوریه مجبور به امضاء ترک مخاصمه شدند در عین حال خسارت های زیادی نیز به اسرائیل وارد و آن هیمنه شکست ناپذیری اسرائیل که در اثر جنگ 1968 ایجاد شده بود، شکسته شد. اما با توافق 1987 کمپ دیوید روند احتمال جنگ فراگیر علیه اسرائیل باز هم کمتر شد.

بر این اساس با شکست ایدئولوژی قومیت گرا، چپ گرا برای حل مسئله فلسطین، تمایل به سمت اسلام گرایی که از 1968 آغاز شده بود، افرایش یافت. مهمترین دستاورد جریان اسلام گرا طی این سالها افزایش محبوبیت آنها در داخل و خارج از فلسطین بود.

شیخ احمد یاسین، فتحی شقاقی و خالد مشعل نمایندگان این جریان بودند.

با شهادت 4 کارگز فلسطنینی در 1987 انتفاضه اول کلید خورد. در اثر این قیام فلسطینیان مقیم اراضی اشغالی فلسطین (کرانه باختری و باریکه غزه) ابتکار عمل  را در مبارزه جهادی بدست آوردند حال آنکه تا آن زمان در اختیار فلسطینیان خارج نشین بود. جریان اسلام گرا با قدرت در انتفاضه شرکت کرد. پس از 4 سال انتفاضه دوم شروع شد. عملیات مسلحانه بشدت افزایش یافت.         

از سوی دیگر جنبش فتح و طرف های همپیمان آن در ساف در سال 1993 قرارداد اسلو را امضا که آنرا نقطه پایانی برای انتفاضه ارزیابی کردند. حماس که در آغاز انتفاضه اول اعلام موجویت کرده بود دست از عملیات جهادی خود برنداشت. بهمین دلیل بسرعت محبوب شد. و توانست نسل جدیدی از مبارزین برای وطن را تشکیل دهد. مجاهدان فلسطین و سپس گردان های عز الدین قسام شاخه نظامی حماس به حساب می آید که در اوایل دهه 90 تا 2000 فشار زیادی را از سوی اسرائیل و حتی برخی گروه های فلسطینی تحمل کردند. در این سالها تعداد زیادی از رهبران آنها ترور، زندانی  و... شدند.

تحولات جهان عرب در دهه 1990، حمله عراق به کویت ، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و.. موضوع فلسطین را حاشیه کرد. ساف در توافق اسلو، اشغال 77 درصد از فلسطین توسط اسرائیل در سال 1948 را به رسمیت شناخت. موضوع قدس، آوارگان، آینده شهرک نشینی ، مساحت کشور فلسطین حل نشده باقی ماند. ساف متعهد به عدم استفاده از زور در برابر اسرائیل و سرکوب اقدامات مسلحانه علیه اسرائیل نیز شذ.

بر این اساس اسرائیل توانست از 1948 تا 2000 2 جمعیت خود را از 650 هزار در 1948 به 4 ممیز 947 میلیون نفر در سال 2000 برساند. در همین راستا طی چهار دهه گذشته اسرائیل تلاش مضاعفی برای تغییر بافت جمعیتی سرزمین های فبسظین اشغالی انجام داده است. غزه را در شرایط سخت محاصره دریایی از 2006 قرار داد و باعث گردید که زندگی 2 میلیون مردم آن منطقه آسیب ببیند . همچنان پس از تجاوزات سال 2014  تا پایان سال گذشته، 47 هزار نفر از مردم غزه  بی خانمان هستند . از 1967 تاکنون 800 هزار فلسطینی را بازداشت و زندانی کرده است و 48هزار خانه و ساختمان فلسطینی ها را نیز منهدم کرده است.     

در دهه اول 2000 شکاف میان حماس و فتح زیاد شد و جهان اسلام نیز با حمله آمریکا به افغانستان و عراق مشغول شد. آغاز بیداری اسلامی در جهان عرب در 2011 باز هم موضوع فلسطین را تحت فشار قرار داد.

در عین حال درگیری های مسلحانه میان گروه های جهادی با اسرائیلیها ادامه و استراتژی اسرائیل در این دوره مبتنی بر مدیریت منازعه و نه حل آن بود. انقلابات  عربی مانع بیشتری در روند مذاکرات ایجاد و مصر که حامی مذاکرات بود با بحران سقوط همراه شد و آمریکا و اسرائیل نیز سر در گم تحولات شدند.

طی این مدت اسرائیل در 1948 بخش غربی قدس را اشغال و در 1967 بخش شرقی قدس را اشغال و در 1980 رسما قدس را پایتخت ابدی اسرائیل معرفی کرد. همه این اقدامات بعلاوه ایجاد دیوار حائل در اطراف کرانه باختری  و....  در راستای تغییر هویت منطقه فلسطین بوده است.

 

اما این رژیم در میان تلاطمی از بحران های منطقه ای قرار دارد. مقاومت در فلسطین به یک فرهنگ تبدیل شده است و هویت ملی مردم فلسطین شده است. گروههای مختلف فلسطینی با مشی های ناسیونالیستی، ملی گرایی، چپ گرایی مقاومت کرده اند اما پدیده اسلام گرایی صبغه دیگری به اتحاد و حرکت آنها داده است. و مطالبات آنها را حداکثری کرده است. جنگ ۳۳ روزه لبنان و جنگ‌های ۲۲ روزه، و جنگ ۵۱ روزه در غزه، همگی صفحاتی درخشان از کارنامه مقاومت است که موجب افتخار تمام ملت‌های منطقه، جهان اسلام و همه انسان‌های آزادی‌خواه جهان است.

تهیه کننده : حسن دوطاقی

 


١٠:٤٩ - 1396/04/12    /    شماره : ٤٦٣٩٤٤    /    تعداد نمایش : ٢٥



خروج




وزارت امورخارجه | رواديد الكترونيك | تماس با ما | ساعات كار اداري | نقشه سایت | گالری تصاویر